download-arrow up-arrow right-arrow left-arrow

Insulinooporność


Insulinooporność to stan zmniejszonej wrażliwości tkanek m.in. mięśni, wątroby i tkanki tłuszczowej na działanie insuliny, pomimo jej prawidłowego lub podwyższonego stężenia w surowicy krwi.

W stanie tym komórki mięśniowe, wątrobowe i tłuszczowe nie reagują prawidłowo na insulinę i nie mogą efektywnie pobierać glukozy. W następstwie komórki beta trzustki muszą wytwarzać coraz większe ilości insuliny, aby utrzymać prawidłowy poziom glukozy. W konsekwencji w organizmie rozwija się hiperinsulinizm czyli nadmierna produkcja insuliny. Dopóki trzustka jest w stanie wytwarzać wystarczającą ilość insuliny, dopóty glikemia może być utrzymana na prawidłowym poziomie. Stan ten jednak z czasem powoduje również wyczerpanie się możliwości produkcji przez trzustkę coraz większych ilości insuliny i doprowadza do wzrostu poziomu glukozy w surowicy krwi oraz w konsekwencji rozwinięcia się cukrzycy typu 2.

Insulinooporność prowadzi do nadmiernego tworzenia zapasów w tkance tłuszczowej i odpowiada za rozwój szeregu zaburzeń chorobowych:

  • nadwaga i otyłość,
  • zaburzenia lipidowe,
  • cukrzyca typu 2 i jej powikłania – stopa cukrzycowa, retinopatie
  • zespół metaboliczny,
  • niealkoholowe stłuszczenie wątroby,
  • nadciśnienie tętnicze,
  • miażdzyca naczyń krwionośnych oraz inne choroby sercowo-naczyniowe,
  • bezdech senny,
  • podwyższenie kwasu moczowego i dna moczanowa,
  • zespół policystycznych jajników oraz zaburzenia płodności,
  • nowotwory,
  • choroba Alzheimera oraz inne zaburzenia neurodegeneracyjne
  • przyspieszone starzenie się organizmu

 

W Polsce insulinooporność może dotyczyć nawet kilkunastu milionów osób.

 

ROZPOZNANIE INSULINOOPORNOŚCI

Objawy kliniczne insulinooporności:

  • nadwaga i otyłość - BMI >25
  • otyłość brzuszna - obwód talii powyżej 94 cm u mężczyzn i 80 cm u kobiet
  • wzmożona potliwość
  • senność poposiłkowa
  • senność w ciągu dnia
  • ciągły głód
  • wzmożona ochota na słodycze

 

Badania laboratoryjne umożliwiające rozpoznanie insulinooporności

  • poziom insuliny na czczo – poziom optymalny < 10 uIU/ml
  • wskaźnik HOMA – IR > 2,5
  • wskaźnik QUICKI < 0,34
  • trzypunktowy test doustnego obciążenia glukozą 75g z oceną glukozy i insuliny w 0-60-120 minucie

wartości optymalne krzywej insulinowej to 5-40-10 uIU/ml

 

NIEMODYFIKOWALNE CZYNNIKI RYZYKA INSULINOOPORNOŚCI

  • genetyczne
  • płeć męska
  • okres po menopauzie u kobiet
  • ciąża
  • wiek > 45 lat

 

MODYFIKOWALNE CZYNNIKI RYZYKA INSULINOOPORNOŚCI

  • dieta – wysokokaloryczna, z dominacją węglowodanów łatwoprzyswajalnych, wysokie spożycie nasyconych kwasów tłuszczowych
  • niska aktywność fizyczna
  • niedobór snu
  • stres
  • stan zapalny

 

POSTEPOWANIE W INSULINOOPORNOŚCI

Postępowanie w insulinooporności zależne jest od etapu jej rozwoju. Na wczesnym etapie rozwoju najważniejsze znaczenie ma odpowiednia dieta oraz wysiłek fizyczny.

 

DIETA

Celem postępowania dietetycznego w insulinooporności jest uzyskanie stanu w którym organizm będzie wydzielał prawidłowe stężenia insuliny. 

Normoinsulinemia jest możliwa po osiągnięciu:

  • stanu normoglikemii,
  • redukcji tkanki tłuszczowej,
  • zwiększeniu masy mięśniowej, 
  • stanu prawidłowej mikroflory jelit.

Prawidłowo dobrana dieta, rozkład posiłków w ciągu dnia oraz zawartość poszczególnych składników odżywczych mogą wpłynąć pozytywnie na poprawę gospodarki glukozowo-insulinowej, redukcję tkanki tłuszczowej, mikroflorę jelit, oraz wspomóc budowę masy mięśniowej.

W badaniach wykazano pozytywny wpływ diet:

  • dieta o modyfikowanej podaży węglowodanów - z ograniczeniem łatwoprzyswajalnych węglowodanów, opierająca się na węglowodanach trudnoprzyswajalnych bogatych w błonnik, o niskich indeksach glikemicznych, z odpowiednim rozkładem węglowodanów w ciągu dnia
  • dieta o modyfikowanej zawartości kwasów tłuszczowych – o niskiej zawartości nasyconych kwasów tłuszczowych, z wykluczeniem kwasów tłuszczowych trans oraz odpowiednio wysokiej zawartości kwasów tłuszczowych nienasyconych w tym EPA i DHA
  • dieta Śródziemnomorska
  • dieta Dash

 

WYSIŁEK FIZYCZNY

Wysiłek fizyczny uwrażliwia tkanki na działanie insuliny i jest niezbędnym elementem w walce z insulinoopornością. Dzięki aktywności fizycznej spalana jest tkanka tłuszczowa, masa mięśniowa może się zwiększyć i dzięki temu organizm może wytwarzać mniej insuliny a normoglikemia zostanie osiągnięta.

Jaki sport najlepszy będzie dla osób z insulinoopornością? Najważniejsze jest aby wysiłek fizyczny został dobrany idnywidualnie: odpowiednio do umiejętności, stanu zdrowia, masy ciała, wyników badań oraz własnych preferencji.

Najczęście polecane są ćwiczenia ogólnokondycyjne, początkowo o średnim lub niskim poziomie intensywności np. szybki marsz, marszobiegi, jazda na rowerze, nordic walking, pływanie, fitness w wodzie, aerobic, joga.

Warto pamiętać aby każdego dnia wykonać 10 tys. kroków! Badania pokazały, że taka ilość zapobiega powstaniu cukrzycy typu 2.

 

FARMAKOTERAPIA

W późniejszym etapie, po pojawieniu się otyłości oraz wystąpieniu chorób zależnych od insulinooporności konieczne jest wprowadzenie farmakoterapii ukierunkowanej na leczenie poszczególnych zaburzeń. Leczeniem insulinooporności oraz doborem leków zajmuje się zawsze tylko i wyłącznie lekarz. Cofnięcie insulinooporności w zaawansowanym etapie jej rozwoju jest bardzo trudne. Dlatego tak ważne jest aby nie doprowadzić do stanu, w którym konieczne jest zastosowanie leków.

Konsultacje

Dobre jedzenie
to podstawa dobrego życia

Kto z nas nie chciałby cieszyć się wspaniałym zdrowiem i tryskać energią?

Regularne spożywanie różnorodnych, pełnowartościowych posiłków to najlepszy sposób aby cudownie wyglądać i czuć się fantastycznie przez całe życie. To również droga do uniknięcia groźnych chorób. No i ta przyjemność smaków, zapachów.

Skontaktuj się lub napisz
Kontakt

Jeśli masz pytania lub jesteś zainteresowany skontaktuj się!

Skontaktuj się ze mną
zadzwoń lub napisz.

Kontakt

Zapoznaj się z cennikim
moich usług.

Cennik